De Laatste Hap
Op het piratenschip De Bloedmaan wordt een drenkeling uit zee gered. De man beweert dat hij weet waar grote schatten verborgen liggen, en kapitein Roderik Kraaioog behandelt hem opvallend vriendelijk om meer informatie los te krijgen. Terwijl de kapitein hem vertrouwt, beginnen enkele bemanningsleden te twijfelen aan zijn verhalen. Al snel groeit de spanning aan boord, want de aanwezigheid van de vreemdeling brengt niet alleen hoop op rijkdom, maar ook wantrouwen, geheimen en gevaar.
De avondlucht hing zwaar boven de zee, rood en paars gekleurd door een zakkende zon die de golven deed glanzen als gesmolten koper. Het piratenschip De Bloedmaan sneed met een vermoeide kreun door het water. De zeilen klapperden loom in de wind, het hout kraakte, en op het dek werd gewerkt met het stille ritme van mannen en vrouwen die al te lang op zee zaten.
Boven in de mast tuurde de uitkijk over de eindeloze golven. Eerst dacht hij dat hij een stuk wrakhout zag, maar toen bewoog het.
“Man in het water!” schreeuwde hij.
Meteen kwam er leven in het schip. Kapitein Roderick Kraaioog, een brede man met een ruige grijze baard, een litteken over zijn wang en één donker oog dat altijd leek te meten hoeveel iemand waard was, stapte naar voren en gromde zijn bevelen.
“Roeplijn uit! Haal hem binnen voordat de zee hem opslokt!”
Twee piraten wierpen een haaklijn uit. Een derde hing half over de reling om de drenkeling vast te grijpen. Met veel gescheld, geglibber en getrek werd de man uiteindelijk aan dek gesleurd. Hij lag hoestend op de natte planken, zijn borstkas schokkend van het zoute water dat hij ophoestte. Hij zag eruit alsof de dood hem al bijna had meegenomen en halverwege van gedachte was veranderd.
Zijn gezicht was smal, zijn haren plakten in strengen langs zijn slapen, en zijn kleren waren versleten alsof hij weken had rondgedreven. Toch was er iets in zijn blik dat niet paste bij een hulpeloze schipbreukeling. Zelfs terwijl hij rilde van kou, speurden zijn ogen al over het schip, over de bemanning, over de kapitein.
Kapitein Roderick hurkte voor hem neer.
“Wie ben jij?”
De man likte zout van zijn lippen, keek op en fluisterde met schorre stem: “Iemand die jullie rijk kan maken.”
Aan dek viel een stilte.
De man kuchte opnieuw en zei toen, iets duidelijker: “Grote schatten… meer dan jullie ooit in één leven kunnen verbrassen. Ik weet waar ze liggen.”
Dat was genoeg.
Nog voor de nacht volledig gevallen was, zat de vreemdeling in droge kleren in de kapiteinshut. Er stond warm eten voor hem, een beker rum in zijn hand, en een deken om zijn schouders. De rest van de bemanning kreeg zelden zulke vriendelijkheid van Kraaioog te zien, maar nu deed hij alsof hij een verloren broer had teruggevonden.
“Drink,” zei de kapitein met een brede glimlach. “Op jouw redding.”
De man nam een slok en knikte langzaam. “En op jullie geluk.”
Kapitein Roderick lachte luid, sloeg hem op de schouder en noemde hem vanaf dat moment steevast “mijn vriend”.
De dagen die volgden waren vreemd voor iedereen aan boord. De vreemdeling — die zich uiteindelijk voorstelde als Bertrand — werd behandeld alsof hij een eregast was. Hij at aan de tafel van de kapitein, sliep in een droog vertrek en hoefde geen touw aan te raken of zeil te hijsen. Terwijl de gewone bemanning zich afsloofde in zon, wind en regen, kreeg Bertrand de beste stukken vlees en de sterkste rum.
Kapitein Roderick deed alles om hem op zijn gemak te stellen.
Ze wandelden samen over het dek terwijl de maan opkwam. Ze praatten urenlang in de hut bij het schijnsel van een olielamp. De kapitein luisterde naar verhalen over verzonken galjoenen, vergeten eilanden en begraven kisten vol goud, zilver en edelstenen. Hij lachte op de juiste momenten, vulde de beker van Bertrand steeds opnieuw en deed alsof hij elk woord geloofde.
Maar in werkelijkheid was Kraaioog geen vriendelijke man. Hij was geduldig. Hij wist dat mensen sneller hun geheimen prijsgaven als ze zich veilig voelden.
“Neem nog wat,” zei hij dan terwijl hij een bord dichterbij schoof. “Onder vrienden hoeft niets verborgen te blijven.”
Bertrand glimlachte dan slim en leunde achterover. “De beste geheimen vertel je niet te snel, kapitein. Eerst moet ik zeker weten dat ik er ook iets voor terugkrijg.”
Roderick antwoordde daar altijd vriendelijk op, maar achter zijn glimlach werd zijn blik harder.
Niet iedereen aan boord was onder de indruk van Bertrand en zijn vlotte tong. Beneden, tussen de touwen, de watervaten en de geur van pek en zout, werkten drie piraten die het schip echt draaiende hielden: Mels Ketelhaak, de kok, een zwijgzame man met dikke armen en een verrassend scherp verstand; Joost Splijttouw, de touwmeester, die geen woord geloofde tenzij hij het kon vastpakken; en Fien Zoutmes, klein van gestalte maar met ogen en oren die niets misten.
Zij hoorden Bertrand praten wanneer hij dacht dat niemand luisterde.
Ze merkten hoe zijn verhalen steeds veranderden. De ene dag zei hij dat hij op een eiland in het oosten was geweest, de volgende dag beschreef hij hetzelfde eiland alsof het in het zuiden lag. Hij noemde havens waar Joost ooit was geweest, maar hij gaf verkeerde namen aan de kades. Hij sprak over oude zeeroutes die al jaren niet meer gebruikt werden en verwarde sterrenbeelden die elke echte zeeman uit zijn hoofd kende.
“Hij ratelt maar wat,” bromde Joost Splijttouw terwijl hij een lijn vasttrok.
“Hij verkoopt dromen,” zei Mels Ketelhaak terwijl hij een vis opensneed.
Fien Zoutmes zei eerst niets. Ze wachtte. Ze luisterde.
Op de vierde nacht hoorde ze genoeg.
Ze liep met een mand aardappelen door het gangpad naast het ruim toen ze Bertrand om de hoek hoorde mompelen. Zijn stem klonk anders dan wanneer hij tegen de kapitein sprak: venijniger, spottender.
“Piraten,” hoorde ze hem fluisteren. “Geef ze een beetje goud om van te dromen en ze slikken alles.”
Fien bleef stokstijf staan.
“Die oude kapitein denkt zeker dat ik hem een kaart geef,” ging Bertrand verder, lachend in zichzelf. “Nog twee dagen, dan heb ik genoeg gegeten, genoeg gedronken en ben ik van dit drijvende hok af.”
Fien wachtte tot hij weg was en ging toen meteen Joost en Mels halen.
Diezelfde nacht stonden ze met z’n drieën in de kapiteinshut. Buiten sloeg de wind tegen de planken, binnen brandde een enkele lamp boven de tafel.
Kapitein Roderick luisterde zonder hen te onderbreken. Fien vertelde wat ze had gehoord. Joost somde de fouten in Bertrands verhalen op. Mels noemde de leugens die hij tijdens het eten had opgevangen.
Toen het stil werd, bleef de kapitein een tijdje met zijn vingers op tafel tikken.
“Dus,” zei hij uiteindelijk, “hij heeft niets.”
“Of bijna niets,” zei Fien.
“Genoeg om te bluffen,” zei Joost.
Mels keek de kapitein recht aan. “Hij houdt u bezig. En hij eet uw beste voedsel op.”
Daar verscheen heel even iets donkers in de blik van Roderick Kraaioog.
“Dan is zijn tijd op,” zei hij koel.
Mels knikte langzaam. “Bij het avondeten kan ik het regelen.”
De kapitein keek niet op.
“Doet het pijn?”
“Niet lang. Vijf minuten, hooguit.”
Roderick stond op en liep naar het kleine ronde raam van zijn hut. Buiten lag de zee zwart onder het maanlicht.
“Goed,” zei hij zonder zich om te draaien. “Morgenavond.”
Niemand sprak het daarna nog hardop uit, maar het besluit hing als buskruit in de lucht. De volgende dag leek het schip stiller dan anders. Mels werkte in de kombuis met een gezicht van steen. Joost deed zijn ronde over het dek alsof alles normaal was. Fien hield Bertrand in de gaten. De man leek nergens iets van te merken. Integendeel, hij was vrolijker dan tevoren.
Hij grapte met de kapitein, vroeg om extra rum en vertelde tijdens de middag zelfs dat hij misschien binnenkort bereid was “een eerste echte aanwijzing” te geven.
Kapitein Roderick glimlachte alsof dat hem verheugde. Vanbinnen voelde hij alleen groeiende ergernis. Hij haatte verspilde tijd nog meer dan verspilde kogels.
Die avond werd het eten opgediend in de gemeenschappelijke ruimte onder het achterdek. De lampen schommelden zacht heen en weer. Schaduwen gleden over gezichten, kommen en messen. De geur van stoofpot vulde de ruimte.
Bertrand kreeg, zoals altijd, een royale kom. Hij ging naast de kapitein zitten met het zelfgenoegzame gemak van iemand die dacht dat hij iedereen om zijn vinger had gewonden.
“Je bemanning kookt beter dan de meeste havens waar ik ben geweest,” zei hij vrolijk.
“Wij zorgen goed voor onze vrienden,” antwoordde Kraaioog.
Dat woord liet een paar bemanningsleden onmerkbaar verstijven.
Mels Ketelhaak stond achter in de ruimte met zijn armen over elkaar. Fien Zoutmes zat iets verderop, haar vingers strak om haar lepel geklemd. Joost Splijttouw hield Bertrand scherp in de gaten.
Roderick hief zijn beker. “Op winst.”
“Op rijkdom,” zei Bertrand met een glimlach.
Hij pakte zijn lepel, maar hield toen plotseling stil. Zijn blik gleed over de tafel, alsof een gedachte hem plotseling had getroffen.
“Wacht,” zei hij. “Misschien geef ik jullie toch alvast iets. Zodat jullie weten dat ik geen bedrieger ben.”
Niemand bewoog.
Bertrand leunde iets naar voren en zijn stem werd zachter.
“Jullie hebben vast gehoord van de Verzonken Kroon.”
Het effect was onmiddellijk.
Een stoel kraakte. Iemand liet bijna zijn beker vallen. Zelfs de mannen die normaal nergens van opkeken, keken nu op.
De Verzonken Kroon was geen kroegverhaal. Het was de beroemdste verloren schat van de Zuidzee. Een oorlogskist vol goud, sieraden, zilveren kronen en edelstenen, verdwenen samen met een zwaarbewapend schip tijdens een storm bijna twintig jaar geleden. Tientallen kapiteins hadden ernaar gezocht. Sommigen waren nooit teruggekeerd. Anderen kwamen terug met lege handen en waanzinnige ogen.
Kapitein Roderick voelde zijn hart één zware slag maken.
Bertrand zag de schok en glimlachte traag. Dit was duidelijk het moment waar hij van genoot.
“Ik ken niet de hele route,” zei hij, “maar ik ken wel de helft van de locatie. Genoeg om een man dichterbij te brengen dan wie dan ook in jaren is geweest.”
Joost draaide zich half naar Fien. Fien keek naar Mels. In hun gezichten sloeg twijfel om in angst.
“Zeg het,” zei Kapitein Roderick, en voor het eerst klonk hij niet vriendelijk maar schor.
Bertrand likte over zijn lippen, genoot van de spanning en zei toen: “Voorbij de Kliffen van Sint-Elmo…”
Aan de tafel verstarde alles.
Dat waren echte kliffen. Geen verzinsel. Een gevaarlijke, gekartelde rotsrand die slechts weinig kapiteins kenden en nog minder durfden te naderen.
Bertrand ging verder: “Waar de zee buigt in een halve maan en het water bij dageraad donkerder lijkt dan eromheen, daar ligt—”
Mels Ketelhaak werd lijkbleek.
Fien Zoutmes sprong overeind. “Niet eten!”
Maar het was al te laat.
Precies op dat moment had Bertrand, zonder na te denken, een grote hap van zijn stoofpot genomen. Misschien uit gewoonte. Misschien uit zenuwen. Misschien omdat hij zich te veilig voelde.
Hij keek op, nog kauwend. “Wat?”
Kapitein Roderick sloeg met beide handen op tafel. “Spuug het uit!”
Bertrand fronste, slikte half en probeerde te lachen. “Wat is er met jullie?”
“Spuug het uit!” brulde Joost nu ook.
Bertrand duwde zijn kom van zich af, maar de hap was al weg. Hij veegde zijn mond af en keek van de een naar de ander. Voor het eerst verdween zijn zelfvertrouwen.
Na een minuut begon zijn hand te trillen.
Na twee minuten werd zijn gezicht grauw.
“Wat… wat hebben jullie gedaan?” bracht hij uit.
Niemand antwoordde.
Na drie minuten viel zijn stoel om toen hij probeerde op te staan. Hij greep zich vast aan de tafel, miste, en zakte op zijn knieën. Zweet parelde op zijn voorhoofd. Zijn ademhaling ging schokkerig.
Kapitein Roderick knielde voor hem neer en greep hem hard bij zijn kraag.
“De rest,” siste hij. “Zeg de rest van de locatie.”
Bertrand hapte naar lucht. Zijn ogen schoten wild heen en weer. Zijn lippen bewogen, maar er kwam eerst niets uit. Toen, met een stem die al half uit hem wegzakte, stamelde hij: “Onder… de… zwarte…”
Zijn hoofd viel naar voren.
“Onder de zwarte wat?” brulde Kraaioog.
Maar Bertrand antwoordde niet meer.
Na vier minuten lag hij op de planken te spartelen.
Na vijf minuten was hij dood.
Een ijzige stilte viel over de ruimte.
Niemand bewoog. Niemand at nog. Alleen het schommelen van de lampen en het zachte gekraak van De Bloedmaan waren te horen. De stoofpot dampte nog in de kommen alsof er niets was gebeurd.
Kapitein Roderick bleef gehurkt zitten naast het lijk. Zijn hand zat nog steeds in de kraag van de dode man geklemd. Langzaam liet hij los. Zijn gezicht was onleesbaar, maar zijn ene oog brandde van woede.
“De helft,” zei hij uiteindelijk, bijna tegen zichzelf. “We hadden de helft.”
Fien keek naar de grond. “We wilden hem waarschuwen.”
Joost kneep zijn kaken op elkaar. “Net te laat.”
Mels zei niets. Voor het eerst sinds iemand hem kende, zag hij eruit alsof hij spijt had.
Kapitein Roderick stond op. De bank achter hem schoof luid over de vloer.
“Doorzoek alles wat hij had,” beval hij. “Kleren, laarzen, naden, voering, alles. Breek desnoods de vloerplanken open waar hij geslapen heeft.”
De bemanning vloog uiteen. Ze vonden een oude hanger aan een leren koord, een lege beurs, een bot mesje en een paar stukken nat papier waarop de inkt volledig was uitgelopen. Geen kaart. Geen namen. Geen bruikbare aanwijzingen.
Alleen die paar woorden bleven over.
Voorbij de Kliffen van Sint-Elmo… waar de zee buigt in een halve maan… daar ligt… onder de zwarte…
Maar onder de zwarte wat?
Rotsen? Boog? Grot? Steen? Stroom?
Niemand wist het.
Die nacht sliep er bijna niemand aan boord van De Bloedmaan. Sommigen staarden naar de zee alsof daar elk moment een antwoord uit kon opduiken. Anderen fluisterden de woorden van Bertrand steeds opnieuw, bang om zelfs maar één letter te vergeten. Kapitein Roderick Kraaioog bleef tot diep in de nacht in zijn hut, met een kaart uitgespreid op tafel en een fles rum die hij nauwelijks aanraakte.
Buiten voer het schip verder door de zwarte golven.
Ergens daarbuiten lag misschien echt de Verzonken Kroon, de rijkste schat die een piraat zich kon voorstellen. Zo dichtbij dat ze haar bijna konden ruiken. Zo ver weg dat ze net zo goed een spook kon zijn.
En het bitterste van alles was niet dat de man gelogen had.
Het bitterste was dat hij, vlak voor zijn laatste hap, eindelijk de waarheid had gesproken.
Inspiratiebron
Source of Inspiration
Altor 1
De Kracht van het Kristal
1996
The Last Bite
A weary pirate crew aboard The Blood Moon rescues a mysterious castaway from the sea. When he claims to know the location of a vast lost treasure, Captain Roderick Croweye welcomes him aboard and treats him like an honored guest. But as the stranger shares tales of riches and hidden secrets, not everyone on the ship is convinced he can be trusted. Suspicion grows, loyalty is tested, and the promise of treasure begins to cast a dark shadow over the entire crew.
The evening air hung heavily above the sea, red and purple beneath a sinking sun that made the waves gleam like molten copper. The pirate ship The Blood Moon cut through the water with a weary groan. The sails flapped lazily in the wind, the wood creaked, and on deck the work went on with the quiet rhythm of men and women who had been at sea far too long.
High in the mast, the lookout stared over the endless waves. At first, he thought he saw a piece of wreckage, but then it moved.
“Man overboard!” he shouted.
At once the ship sprang to life. Captain Roderick Croweye, a broad man with a rough gray beard, a scar across his cheek, and one dark eye that always was measuring what a man was worth, stepped forward and barked his orders.
“Throw a line! Haul him in before the sea swallows him whole!”
Two pirates cast out a hooked rope. A third leaned half over the rail to grab hold of the drowning man. With much cursing, slipping, and hauling, they finally dragged him onto the deck. He lay coughing on the wet planks, his chest heaving as he spat up salt water. He looked like death had nearly claimed him and changed its mind halfway through.
His face was narrow, his hair hung in wet strands against his temples, and his clothes were worn as though he had drifted for weeks. And yet there was something in his eyes that did not fit a helpless castaway. Even while shivering from the cold, his gaze was already searching the ship, the crew, the captain.
Captain Roderick crouched in front of him.
“Who are you?”
The man licked the salt from his lips, looked up, and whispered in a hoarse voice, “Someone who can make you rich.”
Silence fell across the deck.
The man coughed again, then said more clearly, “Great treasures... more than you could spend in a lifetime. I know where they lie.”
That was enough.
Before night had fully fallen, the stranger sat in dry clothes inside the captain’s cabin. Warm food stood before him, a mug of rum rested in his hand, and a blanket was draped around his shoulders. The rest of the crew rarely saw such kindness from Croweye, but now he acted as though he had found a long-lost brother.
“Drink,” said the captain with a wide smile. “To your rescue.”
The man took a sip and nodded slowly. “And to your good fortune.”
Captain Roderick laughed loudly, clapped him on the shoulder, and from that moment on called him “my friend.”
The days that followed felt strange to everyone aboard. The stranger—who eventually introduced himself as Barnaby—was treated like an honored guest. He ate at the captain’s table, slept in a dry cabin, and never had to touch a rope or hoist a sail. While the common crew wore themselves out in sun, wind, and rain, Barnaby was given the best cuts of meat and the strongest rum.
Captain Roderick did everything he could to put him at ease.
They walked the deck together as the moon rose. They talked for hours in the cabin by the light of an oil lamp. The captain listened to stories of sunken galleons, forgotten islands, and buried chests full of gold, silver, and jewels. He laughed in all the right places, kept refilling Barnaby’s cup, and pretended to believe every word.
But in truth, Croweye was not a kind man. He was a patient one. He knew that people gave up their secrets faster when they felt safe.
“Have some more,” he would say, sliding another plate closer. “Nothing need be hidden between friends.”
Barnaby would smile slyly and lean back. “The best secrets aren’t told too quickly, Captain. First, I must know I will get something in return.”
Roderick always answered him pleasantly, but behind his smile his gaze grew harder.
Not everyone on board was impressed by Barnaby and his smooth tongue. Below deck, among the ropes, water barrels, and the smell of tar and salt, three pirates kept the ship truly running: Myles Kettlehook, the cook, a quiet man with thick arms and a surprisingly sharp mind; Jack Cutrope, the master of rigging, who believed nothing he could not grip with his own hands; and Molly Saltknife, small in stature but with eyes and ears that missed nothing.
They heard Barnaby talking when he thought no one was listening.
They noticed how his stories kept changing. One day he said he had been on an island in the east; the next day he described the same island as though it were in the south. He named ports Jack had visited himself but gave the wrong names for the docks. He spoke of old sea routes that had not been used in years and confused constellations every real sailor knew by heart.
“He’s just rattling off nonsense,” Jack Cutrope grumbled as he tightened a line.
“He’s selling dreams,” said Myles Kettlehook while gutting a fish.
Molly Saltknife said nothing at first. She waited. She listened.
On the fourth night, she heard enough.
She was carrying a basket of potatoes down the passage beside the hold when she heard Barnaby muttering around the corner. His voice sounded different from the one he used with the captain—sharper, mocking.
“Pirates,” she heard him whisper. “Give them a little gold to dream about, and they’ll swallow anything.”
Molly froze where she stood.
“That old captain really thinks I’ll hand him a map,” Barnaby went on, laughing softly to himself. “Two more days, and I’ll have eaten enough, drunk enough, and be rid of this floating shack.”
Molly waited until he was gone, then went at once to fetch Jack and Myles.
That same night, the three of them stood in the captain’s cabin. Outside, the wind beat against the planks; inside, a single lamp burned above the table.
Captain Roderick listened without interrupting them. Molly told him what she had heard. Jack listed the mistakes in Barnaby’s stories. Myles named the lies he had overheard at supper.
When the room fell silent, the captain kept tapping his fingers against the table for a while.
“So,” he said at last, “he has nothing.”
“Or next to nothing,” said Molly.
“Enough to bluff with,” said Jack.
Myles looked the captain straight in the eye. “He is wasting your time. And eating your best food.”
For just a moment, something dark flickered in Roderick Croweye’s gaze.
“Then his time is up,” he said coolly.
Myles nodded slowly. “I can arrange it at supper.”
The captain did not look up.
“Will it hurt?”
“Not for long. Five minutes, at most.”
Roderick rose and walked to the small round window in his cabin. Outside, the sea lay black beneath the moonlight.
“Good,” he said without turning around. “Tomorrow night.”
No one spoke of it aloud after that, but the decision hung in the air like gunpowder. The next day the ship seemed quieter than usual. Myles worked in the galley with a face of stone. Jack made his rounds across the deck as if everything were normal. Molly kept watch on Barnaby. The man noticed nothing. If anything, he was in even better spirits than before.
He joked with the captain, asked for extra rum, and even said over the midday meal that he might soon be willing to give “a first true clue.”
Captain Roderick smiled as though that pleased him. Inside, he felt only growing irritation. He hated wasted time even more than wasted bullets.
That evening the meal was served in the common room beneath the quarterdeck. The lamps swayed gently back and forth. Shadows slid over faces, bowls, and knives. The smell of stew filled the room.
Barnaby received, as always, a generous bowl. He sat down beside the captain with the smug ease of a man who thought he had everyone wrapped around his finger.
“Your crew cooks better than most ports I’ve visited,” he said cheerfully.
“We take good care of our friends,” Croweye replied.
That word made a few crew members stiffen imperceptibly.
Myles Kettlehook stood at the back of the room with his arms folded. Molly Saltknife sat a little farther off, her fingers tight around her spoon. Jack Cutrope watched Barnaby closely.
Roderick raised his mug. “To profit.”
“To riches,” Barnaby said with a grin.
He picked up his spoon but then paused. His eyes swept over the table as though a thought had suddenly struck him.
“Wait,” he said. “Perhaps I should give you something now after all. So, you know I am no fraud.”
No one moved.
Barnaby leaned slightly forward, and his voice softened.
“You’ve heard of the Sunken Crown, I take it.”
The effect was immediate.
A chair creaked. Someone nearly dropped his mug. Even the men who normally never reacted to anything now looked up.
The Sunken Crown was no tavern tale. It was the most famous lost treasure in the South Sea—a war chest full of gold, jewelry, silver crowns, and gemstones, lost with a heavily armed ship during a storm twenty years before. Dozens of captains had gone looking for it. Some never returned. Others came back empty-handed and wild-eyed.
Captain Roderick felt his heart give one heavy thud.
Barnaby saw the shock and smiled slowly. This was plainly the moment he had been savoring.
“I do not know the full route,” he said, “but I know half the location. Enough to bring a man closer than anyone has come in years.”
Jack turned halfway toward Molly. Molly looked at Myles. In their faces, doubt turned to fear.
“Say it,” said Captain Roderick, and for the first time his voice was no longer friendly but rough.
Barnaby wet his lips, enjoying the tension, and then said, “Beyond St. Elmo’s Cliffs...”
Everything at the table went still.
Those were real cliffs. No invention. A dangerous, jagged line of rock known to only a few captains, and approached by even fewer.
Barnaby continued. “Where the sea bends into a half-moon and the water looks darker at dawn than all around it, there lies—”
Myles Kettlehook went deathly pale.
Molly Saltknife shot to her feet. “Don’t eat!”
But it was already too late.
At that exact moment Barnaby, without thinking, had taken a great spoonful of stew into his mouth. Maybe from habit. Maybe from nerves. Maybe because he felt too safe.
He looked up, still chewing. “What?”
Captain Roderick slammed both hands on the table. “Spit it out!”
Barnaby frowned, half swallowed, and tried to laugh. “What’s wrong with you?”
“Spit it out!” Jack roared now as well.
Barnaby shoved his bowl away, but the mouthful was already gone. He wiped his mouth and looked from one face to the next. For the first time, his confidence vanished.
After one minute, his hand began to shake.
After two, his face turned gray.
“What... what have you done?” he managed.
No one answered.
After three minutes, his chair toppled backward when he tried to stand. He reached for the table, missed, and collapsed to his knees. Sweat beaded across his brow. His breathing turned ragged and uneven.
Captain Roderick dropped to one knee in front of him and seized him hard by the collar.
“The rest,” he hissed. “Tell the rest of the location.”
Barnaby gasped for air. His eyes darted wildly. His lips moved, but at first no sound came out. Then, in a voice already half slipping away from him, he stammered, “Under... the... black...”
His head fell forward.
“Under the black what?” Croweye bellowed.
But Barnaby gave no answer.
After four minutes he was writhing on the planks.
After five, he was dead.
An icy silence fell over the room.
No one moved. No one ate. Only the swaying of the lamps and the soft creaking of The Blood Moon could be heard. The stew still steamed in the bowls as though nothing had happened.
Captain Roderick remained crouched beside the corpse. His hand was still twisted in the dead man’s collar. Slowly, he let go. His face was unreadable, but his one eye burned with rage.
“Half,” he said at last, to himself. “We had half.”
Molly looked at the floor. “We tried to warn him.”
Jack clenched his jaw. “A moment too late.”
Myles said nothing. For the first time since anyone had known him, he looked like a man with regret in him.
Captain Roderick stood. The bench behind him scraped loudly across the floor.
“Search everything he had,” he ordered. “Clothes, boots, seams, lining, all of it. Tear up the floorboards where he slept if you must.”
The crew scattered at once. They found an old pendant on a leather cord, an empty purse, a dull little knife, and several pieces of wet paper on which the ink had completely run. No map. No names. No useful clues.
Only those few words remained.
Beyond St. Elmo’s Cliffs... where the sea bends into a half-moon... there lies... under the black...
But under the black what?
Rocks? Arch? Cave? Stone? Current?
No one knew.
That night almost no one slept aboard The Blood Moon. Some stared at the sea as though an answer might rise from it at any moment. Others whispered Barnaby’s words over and over, afraid to forget even a single syllable. Captain Roderick Croweye remained in his cabin deep into the night, a chart spread over the table before him and a bottle of rum he barely touched.
Outside, the ship sailed on through the black waves.
Somewhere out there, the Sunken Crown truly lay waiting, the richest treasure a pirate could imagine. So, close they could almost smell it. So far away it might as well have been a ghost.
And the bitterest thing of all was not that the man had lied.
The bitterest thing was that, just before his last bite, he had finally spoken the truth.