Wat Van Mij Overblijft
Een man merkt tijdens een regenachtige nacht dat hij achtervolgd lijkt te worden. Sinds hij een mysterieus dossier heeft geopend, voelt alles onheilspellend en vervreemdend. Terwijl hij probeert te ontsnappen, wordt de dreiging steeds persoonlijker en groeit het besef dat er meer op het spel staat dan alleen gevaar van buitenaf.
De regen viel harder nu. Druppels tikten ritmisch op zijn jas terwijl hij door de smalle straat liep. Zijn adem was zichtbaar in de koude lucht, kort en onregelmatig. Hij probeerde kalm te blijven—zoals hij geleerd had. Altijd observeren. Altijd controleren.
Maar dit was anders.
Hij wist dat hij gevolgd werd.
Niet door een gewone vijand. Geen agent. Geen huurmoordenaar. Dit voelde… persoonlijker.
Hij keek vluchtig over zijn schouder. Niets. Alleen lege straat, flikkerende lantaarns en schaduwen die dansten op de muren. Toch voelde hij het weer. Die blik. Die aanwezigheid.
Hij versnelde zijn pas.
Sinds hij dat dossier had geopend, was alles veranderd. Het bestand had geen naam, alleen een code. Maar de inhoud… gezichten, operaties, experimenten. Dingen die nooit hadden mogen bestaan. Dingen die hij eigenlijk al vergeten had.
Of misschien… had moeten vergeten.
Hij sloeg een drukke straat in, hoopte even op veiligheid tussen mensen. Maar zelfs daar voelde hij het. Tussen de voorbijgangers, in reflecties van winkelruiten, in de donkere hoeken tussen lichtreclames.
Daar.
Weer die schim.
Even zichtbaar in een raam. Precies achter hem.
Hij draaide zich om. Mensen liepen langs hem heen, niets vreemds. Niemand die opviel.
“Dit kan niet…” mompelde hij.
Hij besloot een test te doen.
Langzaam stak hij de straat over zonder te kijken. Auto’s remden abrupt, claxons klonken. Hij bleef staan midden op de weg.
En daar—heel even—in de reflectie van een natte motorkap…
De schim deed exact hetzelfde.
Zijn hart sloeg een slag over.
Hij liep verder, nu doelgericht. Hij kende een plek. Een oud safe house, verlaten sinds jaren. Als hij daar kon komen…
De deur kraakte toen hij hem openduwde. Binnen was het donker en muf. Hij sloot de deur achter zich en leunde ertegenaan.
Stilte.
Alleen zijn adem.
Hij liep langzaam naar binnen en vond de oude spiegel die nog aan de muur hing. Gebarsten, vuil, maar bruikbaar.
Voorzichtig keek hij erin.
Zijn reflectie staarde hem aan.
Maar… iets klopte niet.
Zijn reflectie bewoog nét een fractie later.
Hij trok zijn wenkbrauw op.
De reflectie volgde.
Te laat.
Hij stapte achteruit.
De reflectie bleef even staan… en stapte toen pas terug.
Zijn keel werd droog.
“Wie ben jij…” fluisterde hij.
De reflectie glimlachte.
Maar hij niet.
Een koude rilling trok door zijn lichaam.
Langzaam… begon de figuur in de spiegel naar voren te bewegen.
Niet als een reflectie.
Als iets dat loskwam.
Het oppervlak van de spiegel rimpelde alsof het water was, en de schim stapte eruit. Druppels donkerte vielen van zijn lichaam alsof het vloeibare schaduw was.
Nu stond hij tegenover zichzelf.
Maar leger.
Kouder.
“Je had het niet moeten openen,” zei de schim zacht.
Zijn stem. Maar hol.
“Wat ben jij?” vroeg hij, terwijl hij achteruit stapte.
De schim kantelde zijn hoofd. “Ik ben wat jij achterliet.”
“Onzin. Ik ben hier. Ik ben—”
“Niet meer compleet.”
Hij voelde het toen.
Een leegte. Alsof iets uit hem was getrokken zonder dat hij het doorhad.
“Dat dossier…” zei hij langzaam.
De schim knikte.
“Het bevatte niet alleen informatie,” zei het. “Het was een sleutel.”
“Waarvoor?”
De schim glimlachte weer.
“Voor de waarheid. Voor wat je echt bent.”
Plotseling flitsten herinneringen door zijn hoofd. Dingen die hij nooit had meegemaakt… of die hij had weggestopt. Experimenten. Observaties. Hijzelf… maar anders.
“Wij waren nooit één persoon,” fluisterde hij.
“Precies,” zei de schim. “Jij was de functie. Ik was de rest.”
“Waarom volg je me dan?”
De schim stapte dichterbij.
“Omdat jij nog steeds denkt dat je kunt ontsnappen.”
Hij botste met zijn rug tegen de muur.
“Ontsnappen waaraan?”
De schim stond nu recht voor hem. Ogenzwart als leegte.
“Aan jezelf.”
Een lange stilte viel.
Toen begreep hij het.
Hij was nooit gevolgd.
Hij was nooit opgejaagd.
Hij was… aan het inhalen.
De schim stak langzaam zijn hand uit.
“Het is tijd,” zei het zacht.
Zijn lichaam weigerde, maar zijn hand bewoog toch. Alsof hij geen controle meer had.
Toen hun vingers elkaar raakten—
Verdween het licht.
En de straat buiten lag weer stil.
Leeg.
Alsof er nooit iemand was geweest.
What Remains of Me
A man begins to sense that something is watching him after he opens a mysterious file tied to forgotten operations and disturbing secrets. As paranoia grows, he moves through rain-soaked streets and seeks refuge in an abandoned safe house, only to realize that the threat surrounding him may be far more intimate than he imagined.
The rain was falling harder now. Drops tapped rhythmically against his coat as he walked down the narrow street. His breath was visible in the cold air, short and uneven. He tried to stay calm—as he had been trained. Always observe. Always stay in control.
But this was different.
He knew he was being followed.
Not by an ordinary enemy. Not an agent. Not an assassin. This felt… more personal.
He glanced quickly over his shoulder. Nothing. Just an empty street, flickering streetlights, and shadows dancing along the walls.
Still, he felt it again.
That gaze. That presence.
He quickened his pace.
Ever since he had opened that file, everything had changed. The file had no name, only a code. But the contents… faces, operations, experiments. Things that should never have existed. Things he had already forgotten.
Or perhaps… things he was meant to forget.
He turned into a busy street, hoping for safety among people. But even there, he felt it. Among the passersby, in the reflections of shop windows, in the dark corners between neon lights.
There.
That shape again.
Briefly visible in a window. Right behind him.
He turned around. People passed him by, nothing unusual. No one stood out.
“This can’t be…” he muttered.
He decided to test it.
Slowly, he stepped into the street without looking. Cars braked abruptly, horns blared. He stood still in the middle of the road.
And there—for a brief moment—in the reflection on a wet car hood…
The figure did exactly the same.
His heart skipped a beat.
He kept walking, now with purpose. He knew a place. An old safe house, abandoned for years. If he could get there…
The door creaked as he pushed it open. Inside, it was dark and musty. He closed the door behind him and leaned against it.
Silence.
Only his breathing.
He moved further inside and found the old mirror still hanging on the wall. Cracked, dirty, but usable.
Carefully, he looked into it.
His reflection stared back at him.
But… something wasn’t right.
His reflection moved just a fraction too late.
He raised an eyebrow. The reflection followed.
Too late.
He stepped back.
The reflection stayed still for a moment… and only then stepped back.
His throat went dry.
“Who are you…” he whispered.
The reflection smiled.
But he didn’t.
A cold shiver ran through his body.
Slowly… the figure in the mirror began to move forward.
Not like a reflection.
Like something breaking free.
The surface of the mirror rippled as if it were water, and the shadow stepped out. Drops of darkness fell from its body like liquid shadow.
Now it stood before him.
Himself.
But emptier. Colder.
“You shouldn’t have opened it,” the shadow said softly.
His voice.
But hollow.
“What are you?” he asked, stepping back.
The shadow tilted its head.
“I am what you left behind.”
“That’s impossible. I’m here. I’m—”
“Not complete anymore.”
He felt it then.
An emptiness.
As if something had been taken from him without him noticing.
“That file…” he said slowly.
The shadow nodded.
“It didn’t just contain information,” it said. “It was a key.”
“A key to what?”
The shadow smiled again.
“To the truth. To what you really are.”
Suddenly, memories flashed through his mind. Things he had never experienced… or had buried. Experiments. Observations.
Himself…
But different.
“We were never one person,” he whispered.
“Exactly,” the shadow said. “You were the function. I was the rest.”
“Then why are you following me?”
The shadow stepped closer.
“Because you still think you can escape.”
His back hit the wall.
“Escape from what?”
The shadow stood right in front of him now. Eyes black as emptiness.
“From yourself.”
A long silence followed.
Then he understood.
He had never been followed.
He had never been hunted.
He had been… catching up.
The shadow slowly extended its hand.
“It’s time,” it said softly.
His body resisted, but his hand moved anyway.
As if he no longer had control.
And when their fingers touched—
The light disappeared.
And outside, the street lay still again.
Empty.
As if no one had ever been there.